Door de opmars van sociale media is de relatie tussen klant en product/merk aan het veranderen. Ondernemers vragen zich af: hoe praat ik nu met mijn publiek? De doelgroep is een goed geïnformeerde, gelijkwaardige gesprekspartner geworden, niet langer een kind dat een mooi verhaal kan worden voorgehouden. Van eenrichtingsverkeer naar interactie en hoe ga je daar als schrijver van zakelijke teksten mee om? Dat is wat ik me afvraag, deze grijze februaridagen.

Net verschenen: Bazen Bargoens,

een boek van Paul Verburgt over de wonderlijke wijze waarop men in het bedrijfsleven communiceert.

Spannend: een marktplaats voor aandacht,

over de teloorgang van monetair kapitaal en het steeds belangrijker wordende sociaal- en informatiekapitaal.

Sociaal kapitaal: alle mensen die je kent en aan wie je iets kunt vragen vanwege het 'krediet' dat je bij ze hebt
opgebouwd, omdat je bent wie je bent.

Kijk, dit zien we niet:

wat nog meer niet, vraag ik me dan af.

Ineens was ik deze week in de wereld van de aardappels beland. Een wondere wereld met namen als Monalisa, Ultra, Amorosa en Eigenheimer, en behoorlijk wat feitjes:

* China (rijst toch?) is inmiddels de grootste producent van aardappelen (als middel tegen nooit meer hongersnood);

* maar ook de Oekraine, (Wit) Rusland, Polen en Duitsland zijn flinke telers;

* de Poolse grond is vaak besmet met ringrot (arme Polen, de aardappels mogen dan het land niet uit);

* natuurlijk is Nederland de grootste producent pootaardappelen (die Hollanders...);

* en in Zuid Europa is het door klimaatveranderingen te warm geworden voor aardappels;

* er zijn mensen die handelen in aardappels als termijnbelegging;

* want de prijs van aardappelen schommelt voortdurend, de prijs is namelijk afhankelijk van de oogst;

* en de oogst is afhankelijk van de weersomstandigheden;

* een paar dagen geen regen tijdens het rooien is bijvoorbeeld een ramp.

Daarom best ingewikkeld, die stand van zaken in de aardappelmarkt. Mijn favoriet is trouwens de Nicola,

  die heeft zo'n mooi velletje.

Na jaren van via-via-acquisitie heb ik sinds deze zomer dan eindelijk een website. Of beter: ík heb geen website, mijn schrijfactiviteiten zijn online. Dat is iets specifieker maar, zo realiseer ik me nu pas, nog lang niet specifiek genoeg. Op het moment dat sabienschrijft het licht zag, was er ook ineens de vraag: wie is sabienschrijft precies, wat wil ze en wat maakt haar bijzonder? Deze vragen had ik niet voorzien. Nu ze er eenmaal zijn, kan ik ze moeilijk onbeantwoord laten.
Er zijn namelijk duizenden freelance tekstschrijvers die allemaal helder kunnen verwoorden, vlekkeloos spellen en klantvriendelijk zijn. Velen hebben, net als ik, een keurige website waar je kunt lezen over het belang van een goed geschreven tekst, (her)schrijven en redigeren. SEO vriendelijke teksten zijn een must en het schrijven van Adwordadvertenties de nieuwste specialiteit.

Best een jungle dus, aan welke tak zal sabienschrijft eens gaan hangen...?

Tja, nu zit ik met een blog.

Ik ben eigenlijk niet zo van de blogs.

Nooit begrepen wie al die dagelijkse beslommeringen van al die mensen leest,

en dan nog tijd heeft om zelf te bloggen.

Ik in elk geval niet, misschien omdat ik nooit columnist heb willen zijn,

m'n mening verkondigen,

dat leek me vroeger bij maatschappijleer al veel te ingewikkeld.

Ik vind namelijk de hele tijd iets anders, wat moet ik dan zeggen,

of schrijven?

Niks dus. Ik noem het gewoon een prikbord.

Kan ik ook plaatjes plakken!